Ontslag genomen

Ja je leest het goed, ik heb ontslag genomen. Ik ga weg bij de instelling waar ik 15 jaar in dienst ben geweest. De instelling waar ik als onzeker meisje van 20 binnen kwam en waar ik nu als moeder van 2 kinderen met een enorme bak (levens)ervaring weg ga. Wat heb ik enorm veel geleerd in die 15 jaar over mijzelf, over samenwerken, over mensen, over de begeleiding en zorg van mensen met een verstandelijke of meervoudige handicap. Het was een lastige beslissing, want er is in de afgelopen 15 jaar heel veel gebeurd. Ik heb met veel plezier gewerkt binnen de instelling, al zijn er ook zeker periodes geweest dat ik met veel minder plezier naar mijn werk ging. Maar het is ook de plek waar ik heel veel herinneringen heb gemaakt met mijn cliënten en mijn collega’s, de plek waar ik veel fijne collega’s heb mogen ontmoeten, de plek waar een collega meer werd dan een collega, de plek waar collega’s er altijd voor mij waren als het (vooral lichamelijk) even niet ging met mij. De plek waar ik 2x terugkeerde na mijn zwangerschapsverlof, maar ook de plek waar ik door een dal ging nadat ik te horen had gekregen dat ik een chronische aandoening had. De plek waar ik altijd alle ruimte heb gekregen om te herstellen van mijn lichamelijke mankementen, waarbij ik nooit het gevoel heb gehad dat ik een last was voor de instelling. Heel raar om dan over een tijdje de deur dicht te trekken en aan een nieuwe fase in mijn leven te beginnen. Maar deze beslissing was ook nodig, het is een beslissing waar ik al 1,5 jaar mee in mijn hoofd zit.

Waarom wil ik weg?

Er zijn verschillende redenen die hebben bijgedragen aan het besluit om ontslag te nemen. De onregelmatige werktijden is er eentje van. Al 15 jaar lang werk ik om het weekend 2 dagen, al zijn er ook periodes geweest dat ik 5 a 6 weekenden achter elkaar werkte. Ik merk dat ik daar steeds meer moeite mee krijg, vooral ook omdat het een verplichting is. En het voelt ook steeds meer als een verplichting, vooral nu er kinderen zijn en zij steeds ouder worden. Ditzelfde geld voor de feestdagen, daar wordt ik ook niet blij van. Maar ook de late diensten voelen steeds zwaarder, deze diensten duren tot 22.00u en voor ik dan eindelijk in bed lig, want ik kan niet gelijk slapen na het werk, is het zo laat. Maar de volgende ochtend is het al weer vroeg dag, omdat Sanne naar school moet. Vaak zijn het ook korte diensten, een vroege dienst door de week duurt maar 3,5 uur. Dan kan het zo maar zijn dat ik 4 diensten heb in een week met mijn contract van 18 uur.

Daarnaast merk ik dat ik steeds meer moeite krijg met de, steeds groter wordende, berg administratie. Er komen steeds meer taken bij, waardoor je steeds vaker op kantoor zit. Ik ben eerder dit jaar al in functie achteruit gegaan, waardoor ik minder administratieve taken kreeg. Maar er blijven genoeg administratieve taken over. Ik merk alleen dat ik geen zin meer heb om elke dienst te beginnen met alle emails doorlezen (dat worden er ook steeds meer), te beantwoorden en terug te lezen tot de laatste keer dat ik er was en kijken of alle mails beantwoord zijn. Of om 6x eenzelfde formuliertje in te vullen voor een tillift die kapot is, voor het eindelijk gemaakt is. Maar ook alle dingen buiten mijn diensten om, een coachdag/teambespreking/overleg met andere disciplines. Dat komt er allemaal bij naast mijn ingeplande diensten. Als ik echt pech heb, heb ik 4 diensten in 1 week en een dag cursus, maar ook nog een overleg. Dan ben ik zo 6 dagen op het werk.

Maar ik merk ook dat ik vastgeroest raak. Ik werk nu 10 jaar op deze woning en ik had mij voorgenomen om niet vastgeroest te raken. En toch gebeurd het. Ik merk steeds vaker dat ik erg kan blijven hangen in hoe het een aantal jaar terug was, bijvoorbeeld in de zorg of begeleiding van de cliënten. Ik sta wat moeilijker open voor verandering, omdat ik vaak denk dat het ‘vroeger’ beter ging. Terwijl nieuwe collega’s en nieuwe inzichten heel positief uit kunnen pakken.

Tijd voor verandering dus, ik denk daar al wat langer over na en dat bleek een lastig iets. Want wil ik op deze woning blijven? Wil ik naar een andere woning binnen de instelling? Welke woning zou mij dan leuk lijken? Welke doelgroep binnen de gehandicaptenzorg? Wil ik eigenlijk nog wel op een woning werken ivm de onregelmatigheid/ weekenden/feestdagen? Wil ik liever naar dagbesteding? Wil ik überhaupt wel binnen deze instelling blijven werken? Wil ik naar een andere instelling? Wil ik in een ander team? Wil ik eigenlijk wel in een team blijven werken? Wil ik wel in de zorg blijven?

Heel veel vragen waarop de antwoorden niet altijd even makkelijk waren, maar uiteindelijk was het duidelijk voor mij. Ik neem ontslag en ik ga aan de slag als ZZP’er in de zorg. Helemaal zelfstandig, zelf mijn uren bepalen, alleen mijn eigen administratie, niet meer ergens aan vast zitten. Ik zal daar binnenkort een blog over schrijven.

Ondanks dat het een moeilijke beslissing was, weet ik ook dat het de goede beslissing was.

Ik laat heel veel achter, cliënten waar ik een band mee heb opgebouwd, lieve/fijne collega’s, een stuk zekerheid, een groot deel van mijn leven. Maar de herinneringen en de ervaring neem ik mee naar een nieuw avontuur….

Een gedachte over “Ontslag genomen

  1. Pingback: Meest gelezen blogs – Suze zoekt balans

Geef een reactie