Afscheid

Op het moment dat ik deze blog schrijf is een uurtje of 16 geleden dat ik de deur op mijn werk voor de laatste keer dicht trok. Mijn laatste dienst voor ik aan een nieuw avontuur begin. 

Ik werkte zaterdag en zondag en het hele weekend stond toch wel een beetje in het teken van alle laatste keren. Laatste keer ontbijt maken, douchen, wakker maken, medicijnen geven, kletsen, op bed leggen en ga zo maar door. 

Ik heb deze beslissing niet zo maar genomen, daar heb ik heel lang over nagedacht. Maar toen het afgelopen weekend ineens zo ver was merkte ik dat het emotioneel heel veel met mij deed. Ik heb het hele weekend lopen janken, liters tranen zijn er gevloeid.

Ik heb 15 jaar bij deze werkgever gewerkt, waarvan 10,5 jaar op dezelfde groep. De groep waar ik begon op de eerste dag dat de woning open ging, waar 3 cliënten er sinds diezelfde dag zijn. Ik ben 10 jaar lang een onderdeel geweest van hun thuis. Wij hebben als woning (cliënten en begeleiders) enorm veel mee gemaakt in al die jaren. Heel veel leuke momenten, maar ook zeker minder leuke momenten. Er liggen daar zo veel herinneringen aan cliënten, maar ook aan collega’s. Dat ging mij niet in mijn koude kleren zitten. Maar ook de gedachte: ‘jeetje, wat heb ik gedaan? Is dit nu wel zo verstandig? Had ik niet beter kunnen blijven doen wat ik deed?’ Dat hoort er bij, denk ik. 

Ik heb de afgelopen 10 jaar zo enorm veel geleerd. Ik heb heel veel geleerd op werkgebied, daar ga ik in de toekomst veel aan hebben. Maar op persoonlijk vlak heb ik ook veel geleerd. Ik ben 2 keer moeder geworden en ik kreeg een diagnose omtrent een chronische aandoening. Daarnaast zijn er een paar diepe dalen geweest op werkgebied. De afgelopen 10 jaar hebben mij gevormd tot wie ik nu ben en mij zo ver gebracht dat ik de beslissing durfde te nemen om ontslag te nemen.

Het moederschap heeft er voor gezorgd dat ik de cliënten en familie zo veel meer begrijp. Ik ben nadat ik moeder ben geworden ook een veel leukere en beter collega en begeleider geworden (mag je dat zeggen over jezelf?) 

Mijn laatste dienst was er eentje met veel tranen en de belofte dat ik zeker af en toe kom aanwaaien. Ook deed ik de belofte om nog een keer te komen koken. Ik ben verwend met cadeautjes van de cliënten:Ik kreeg een heerlijk pakket van rituals. Daar ga ik zeker van genieten. En een mooie plantenbak.Ook kreeg ik nog 2 mooie verftekeningen.

En dan ineens is het 22.00u en is het klaar. De deur dicht, naar huis wetende dat ik geen vastigheid meer heb. Dat ik geen fijne collega’s meer hebt waar mee ik kan lachen en huilen. Waar ik het heel erg mee eens kan zijn, maar ook kan verschillen van mening en dat dat geen probleem hoeft te zijn. Niet meer werken met de collega’s waarbij ik aan een half woord genoeg had of waar woorden zelfs niet nodig waren, omdat we van elkaar aanvoelden wat de ander ging doen. Dat ik niet meer meerdere keren per week herinneringen kan ophalen met de cliënten. Dat ik niet meer werk met de cliënten die ik zo lang en goed ken, de cliënten waarbij ik aan de kleinste verandering aan hun lichaam of gedrag kon zien dat er iets aan de hand was. Dat de cliënten mij niet meer nodig hebben.  Wetende dat de boel gewoon doordraait zoals altijd, alleen dan zonder mij. Het voelt zo enorm raar, eigenlijk is nog niet te bevatten. 

Ik sluit een periode in mijn leven af, de periode die mij gevormd heeft tot wie ik nu ben. 

Op naar een nieuw avontuur!

 

Een gedachte over “Afscheid

  1. Pingback: Meest gelezen blogs – Suze zoekt balans

Geef een reactie