De scholen zijn weer open!

Na 12 weken was het vandaag zover, de scholen gingen weer volledig open. Volle klassen, vriendjes en vriendinnetjes eindelijk weer bij elkaar in de klas. De meeste kinderen hadden er, denk ik, weer enorm zin in.

Hier wel in ieder geval. Cas zijn beste vriendje is 4 geworden in de afgelopen 3 maanden en zit bij hem in de klas, door de halve klassen waren ze alleen nog niet te gelijk naar school geweest. Cas kon niet wachten vanmorgen 🙂

Vlag uit?

Een rondje over social media en het wordt duidelijk dat er veel verschillende meningen zijn. Moeders die het eigenlijk wel heel gezellig vonden met de kinderen thuis. Fijne dagen die zich vulden met huiswerk, thuiswerk, koekjes bakken, samen spelen en er op uit voor een wandeling. Ik snap dat deze moeders het wel gaan missen, dat cocoonen met elkaar. Stiekem ben ik daar best jaloers op, hier is veel ruzie gezocht en weinig met elkaar gespeeld. Er waren ook zeker leuke momenten hoor, maar die kwamen vooral toen ik weer af en toe opdrachten had waardoor ze naar de noodopvang moesten. Even een andere omgeving, andere kinderen, niet op elkaars lip. Dat deed iedereen goed hier in huis.

Dan is er de groep waar ik mijzelf onder schaar. De groep die nog net niet de vlag uit heeft gehangen vanmorgen. Eindelijk weer rust in huis! Geen ‘gemama’, serene stilte, tijd voor jezelf, je huis opruimen en na 5 minuten zien dat het nog steeds opgeruimd is. Niet omdat ze hun kinderen niet leuk vinden, maar omdat 24/7 met de kinderen best een opgave kan zijn.

Maar er is ook nog een andere groep, een groep moeders die om verschillende redenen het niet zien zitten om hun kroost weer naar school te brengen. Omdat ze het risico bv. te groot vinden, doordat zijzelf of iemand in het gezin in een risicogroep zit. Dat zorg voor een enorm dilemma: gun je het je kinderen om weer lekker naar school te gaan en hun klasgenoten weer te zien of houdt je ze thuis, omdat je het risico op ziek zijn toch te groot vind. Dat lijkt mij best een lastig dilemma, dat zie ik ook op social media. Er wordt ook heel verschillend op gereageerd Sommige begrijpen het, maar er wordt ook gezegd: hup, niet te flauw. Stuur ze gewoon naar school. Ik kan mij goed voorstellen dat het angstig is, als iemand binnen een gezin in een risicogroep valt.

Uiteindelijk gaat elke ouder er anders mee om. Sommige hangen, figuurlijk, de vlag uit, maken een vreugdedansje en genieten van de rust. Anderen lieten misschien wel een traantje, omdat ze met weemoed terugdachten aan de heerlijke maanden achter ons waarin er veel tijd voor elkaar was. En weer anderen besloten om hun kinderen nog thuis te houden, voor hun gezondheid of die van een gezinslid. En dat is helemaal prima, we hoeven ons niet te verantwoorden tegenover anderen.

Loslaten

Waar iedereen andere beslissingen neemt en daar op een verschillende manier mee om gaat, staan wij als ouders wel voor dezelfde uitdaging. We hebben te maken met een pandemie, de wereld heeft op slot gezeten, er waren misschien wel grote zorgen om ons gezin/familie/vrienden. We mochten een heleboel niet, bij elkaar op bezoek/sporten/school. Gezinnen waren op elkaar aangewezen, verplicht cocoonen. Tijd met elkaar, heel veel tijd. En nu moeten we dat weer los gaan laten, nog meer dan voor de ‘intelligente lockdown’.

We laten de kinderen weer ‘los’ in de weide wereld, met corona op del loer. Ouders mogen het schoolplein niet meer op, laat staan de school. Contact met de juf gaat via de mail. De kinderen moeten buiten bij de bso opgehaald worden. Het sportterrein is alleen voor de sporters, afzetten en wegwezen. Onze kinderen worden ineens zelfstandiger en als ouders moeten we er op vertrouwen dat het allemaal wel goed komt. Dat ze geholpen en getroost worden, dat ze zich veilig voelen ondanks de 1,5 meter. Dat zij en anderen hun handen wassen, in de elleboeg niezen en hopelijk niet verkouden worden. Dat ze uit kunnen leggen dat ze niet verkouden zijn, maar hooikoorts hebben en dat andere kinderen dat geloven. Maar dat ze bovenal weer kind kunnen zijn, ondanks alle restricties.

Begrip

En wij ouders? Laten wij alsjeblieft begrip hebben voor de manier waarop anderen er mee omgaan. Heb begrip voor diegene die een andere beslissing durft te nemen dan een ander of er anders mee om gaan dan jezelf. Heb begrip voor ouders die het geen prettig idee vinden om weer vriendjes over de vloer te krijgen, de kinderen nog thuis houden van school of sportclubje.

We zitten uiteindelijk allemaal in hetzelfde schuitje: we willen allemaal het beste voor ons gezin. Het enige verschil is de manier waarop we er mee omgaan.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.